4. Η Κυριαρχία Της Θήβας Στην Ελλάδα -Ιστορία Α΄ Γυμνασίου: ΚΕΦ. 6: ΗΓΕΜΟΝΙΚΟΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΚΑΜΨΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΟΛΕΩΝ (431-362 π.Χ.)

  1. 1ο POWERPOINT
  2. 2ο POWERPOINT
  3. Σχεδιάγραμμα
  4. http://skapanefs.blogspot.gr/2012/02/blog-posthtml
  5. ELLINIKOS POLITISMOS
  6. Η Κυριαρχία Της Θήβας Στην Ελλάδα Απαντήσεις ερωτήσεων Ιστορίας Α΄ Γυμνασίου Ηγεμονικοί ανταγωνισμοί και κάμψη των ελληνικών πόλεων (431-362 π.Χ.) σχ. βιβλίο (σ. 94)

Ν. Γλ. Α΄ Γυμν., ενότ. 6η: «Οι δημιουργικές δραστηριότητες στη ζωή μου»: links για μουσεία, παραδοσ. παιχνίδια, χαρακτηρ. περιγραφικών κειμ., σχεδ/μα για περιγραφή τοπίου, για περιγραφή ζώου, για τον ελεύθερο χρόνο, Το παιχνίδι στην Αρχ. Ελλάδα, αγαπημ. παιχνίδια εφήβων σε Powerpoint

Α. 1. Με αφορμή το 1ο κείμενο του σχολικού βιβλίου («Μουσεία του κόσμου«) συζητήσαμε για την περιήγησή μας σε μουσεία και χώρους πολιτισμού. Μέσω των ακόλουθων υπερσυνδέσμων, μπορείτε να περιηγηθείτε κι εσείς εικονικά στον Παρθενώνα και γενικά στην Ακρόπολη των Αθηνών, καθώς και στην Καπέλα Σιστίνα στο Βατικανό.
Περιήγηση στον Παρθενώνα – Κάντε κλικ εδώ

Περιήγηση στην Ακρόπολη των Αθηνών – Κάντε κλικ εδώ

Περιήγηση στην Καπέλα Σιστίνα – Κάντε κλικ εδώ

Ελγίνεια μάρμαρα – Κάντε κλικ εδώ

Στο ίδιο κείμενο του σχολικού βιβλίου υπάρχει αναφορά στα «ελγίνεια μάρμαρα». Για το ιστορικό της αφαίρεσής τους διαβάζουμε σχετικό άρθρο δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού. – Κάντε κλικ εδώ

Α. 2. ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ: των: Χούσανλη Αναγνώστη & Αγαθαγγέλου Αναστασίας

Α. 3. Μια ακόμη ευχάριστη δραστηριότητα, που δίνει χαρά και υγεία σε όσους την ακολουθούν, είναι και η ορειβασία, στην ήπια τουλάχιστον μορφή της. Στο Αιγίνιο Πιερίας υπάρχει ένας πολύ δραστήριος Ορειβατικός Σύλλογος, που αριθμεί πολλά μέλη, ανάμεσά τους και παιδιά. Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού που εκδίδει, του «Ορειβατώντας» μπορείτε να το δείτε εδώ.

ΣΤ.

1. Τα χαρακτηριστικά των περιγραφικών κειμένων: από τη φιλόλογο Γ. ΣΟΦΗ.

2. Υπενθυμίζουμε α) το γενικό σχεδιάγραμμα για περιγραφή τοπίου και παραθέτουμε και ένα σχεδιάγραμμα για ένα (σχετικό) συγκεκριμένο θέμα:

perigr. topiou

και β) το πολύ απλό σχεδιάγραμμα για περιγραφή ζώου:

sxediagr. perigr. ZOON

3. Σχεδιάγραμμα για τον ελεύθερο χρόνο (από το http://alldayschool.blogspot.gr/2014/05/blog-post_13.html)

el.xronos

4. Εργασίες μαθητών μου σε powerpoint, οι οποίες περιγράφουν ένα αγαπημένο τους ηλεκτρονικό παιχνίδι.

1η: pong

2η: LOL

3η: Need for speed Most Wanted

5. Υλικό για τα παιχνίδια μπορεί να αντλήσει κανείς από μια εξαιρετική εργασία μαθητών Λυκείου (Α΄τάξη Λυκείου Μουζακίου) -με υπεύθυνη καθηγήτρια τη φιλόλογο Ευαγγελία Σώχαλη-, αν πατήσει to_paixnidi-sto-perasma_tou_xronou.

Με έναυσμα όλα τα παραπάνω, καθώς και το θέμα της διαθεματικής δραστηριότητας της ενότητας, ο μαθητής του Α2 του Γυμνασίου Κολινδρού, Μουχταρόπουλος Πέτρος, έγραψε το κείμενο που ακολουθεί με τίτλο: «Το παιχνίδι στην Αρχαία Ελλάδα». Είναι μάλλον σύντομο και αξίζει να το διαβάσετε:

εργασία Π.Μ._παιχνίδι στην αρχαιότητα κ.ά.π.

 

 

 

 

Ν. γλ. Α΄ Γυμν., ενότ. 7η: «Ο κόσμος μέσα από την οθόνη – εικόνα»: ένα ακόμη κείμενο, θεωρία και ασκ. για άρθρα & παραγωγή, οργάν. & συνοχή περιγραφής, σχεδ/ματα για θετικά και αρνητικά τηλεόρ. & Η/Υ, παραδ. περιγρ. χώρου & προσώπου και απαντήσεις σε 2 ασκήσεις βιβλίου

Α. Επιπλέον κείμενο: Κλείστε την τηλεόραση & δραστηριοποιηθείτε

Β. Θεωρία και ασκήσεις για το οριστικό και το αόριστο άρθρο

Γ. Βιβλίο σε pdf που περιέχει θεωρία και ασκήσεις για παραγωγή: σελίδες που αφορούν στη συγκεκριμένη ενότητα: 46-56.

Δ. ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΟΧΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ

Η οργάνωση της περιγραφής βασίζεται πάνω σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο ή σκελετό. Ο σκελετός αυτός αποτελεί το οργανωτικό πρότυπο που θα επιλέξουμε και δείχνει τα βήματα που θα ακολουθήσουμε για να περιγράψουμε το αντικείμενο της περιγραφής.

Τα βήματα αυτά είναι συνήθως τα εξής:

1ο βήμα: προσέγγιση του αντικειμένου (κατηγοριοποίηση).. Εντάσσουμε, δηλαδή, το αντικείμενο της περιγραφής στη λογική κατηγορία που ανήκει (π.χ. ένας πίνακας που ζωγράφισε κάποιος ζωγράφος  εντάσσεται στην κατηγορία «έργο τέχνης» κ.λπ.).

2ο βήμα: εστίαση στο συγκεκριμένο αντικείμενο (υποκατηγοριοποίηση). Στο στάδιο αυτό εντάσσουμε το αντικείμενο στην ειδικότερη κατηγορία ή κατηγορίες που ανήκει με βάση τα κοινά γνωρίσματα που έχει με άλλα ομοειδή του αντικείμενα (π.χ. ο παραπάνω πίνακας του ζωγράφου εντάσσεται τώρα στην υποκατηγορία «πίνακας ζωγραφικής» και ενδεχομένως σε άλλες υποκατηγορίες με βάση κάποια άλλα κριτήρια, όπως «(πίνακας ζωγραφικής) σε καμβά», «μοντέρνος ή αφηρημένος (πίνακας ζωγραφικής)» κ.λπ.).

3ο βήμα: επιλογή και παράθεση των λεπτομερειών του αντικειμένου (η καθαυτή περιγραφή)Στο στάδιο αυτό επιλέγουμε ποιες λεπτομέρειες του αντικειμένου που περιγράφουμε θα παραθέσουμε και τον τρόπο με τον οποίο θα τις οργανώσουμε και θα τις παραθέσουμε. Ο τρόπος με τον οποίο θα παραθέσουμε τις λεπτομέρειες εξαρτάται: α) από την πρόθεση / σκοπό αυτού που κάνει την περιγραφή και β) από την επικοινωνιακή περίσταση (σε ποιους απευθύνεται, ποιο μέσο-δίαυλο επικοινωνίας χρησιμοποιεί κ.λπ.). Γι΄ αυτό και η περιγραφή που κάνει ένας ειδικός σε έναν πίνακα ζωγραφικής απευθυνόμενους σε κοινό «ειδικών», π.χ. σε ζωγράφους, είναι εντελώς διαφορετική από αυτήν που θα κάνει ένας μαθητής για τον ίδιο πίνακα απευθυνόμενος στους συμμαθητές τους, όπως διαφορετική είναι και μια «αντικειμενική περιγραφή» από μια «υποκειμενική».

Στο σημείο αυτό πρέπει και πάλι να αποφασίσουμε ποιο οργανωτικό μοντέλο θα εφαρμόσουμε και ποια επιμέρους βήματα θα ακολουθήσουμε. Κάποιοι τρόποι οργάνωσης και παράθεσης των λεπτομερειών είναι οι εξής:

α) Αν περιγράφουμε κάτι που ανήκει στον πραγματικό χώρο (φυσικό ή γεωγραφικό), π.χ. έναν πίνακα ζωγραφικής, τότε μπορούμε να διατάξουμε τις λεπτομέρειες σε μια φυσική σειρά με βάση τη σχέση τους στο χώρο (χωρική ακολουθία), ακολουθώντας διάφορες πορείες όπως:

  • Από έξω προς τα μέσα. Παραθέτουμε δηλαδή 1) τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά (σχήμα, διαστάσεις κ.λπ.), 2) αυτά που βλέπουμε σε πρώτο πλάνο και 3) μετά αυτά που βλέπουμε σε δεύτερο ή τρίτο πλάνο, στο φόντο κ.λπ..
  • Από το γενικό προς το ειδικό. Από τα γενικά δηλαδή χαρακτηριστικά του αντικειμένου προχωρούμε σταδιακά και περιγράφουμε τα ειδικά – επιμέρους χαρακτηριστικά του (παραγωγική μέθοδος). Ενδέχεται, βέβαια, να επιλεγεί και η αντίστροφη πορεία (επαγωγική).
  • Από πάνω προς τα κάτω (αυτά που βλέπουμε στο πάνω μέρος και σταδιακά κατεβαίνουμε) ή το αντίστροφο.
  • Από αριστερά προς τα δεξιά ή το αντίστροφο κ.λπ.

β) Παράλληλα, οποιαδήποτε πορεία και αν ακολουθούμε, εστιάζουμε και περιγράφουμε τα χαρακτηριστικά τού κάθε «σημείου» που βρισκόμαστε, δίνοντας τις απαραίτητες πληροφορίες γι΄ αυτό. ενδεικτικές τέτοιες λεπτομέρειες είναι 1) τι απεικονίζει, 2) τι συμβολίζει, 3) τα χρώματά του, 4) ποιες σκέψεις και ποια συναισθήματα μάς δημιουργεί (αν ο σκοπός και το είδος της περιγραφής το απαιτεί ή το δικαιολογεί, π.χ. «υποκειμενική περιγραφή»).

Η συνοχή ενός περιγραφικού κειμένου διασφαλίζεται με της σωστής οργάνωσης της περιγραφής με βάση κάποια από τα παραπάνω οργανωτικά μοντέλα. Έτσι, όταν οργανώνουμε σωστά τα βήματα της περιγραφής και χρησιμοποιούμε και τα κατάλληλα συνδετικά μέσα (λεκτικά μέσα συρραφής) πετυχαίνουμε τη συνοχή και συνεκτικότητα ενός περιγραφικού κειμένου.

Ειδικότεραη συνοχή ενός περιγραφικού κειμένου επιτυγχάνεται με:

 α) Συνδετικές (διαρθρωτικές) λέξεις οι οποίες σχετίζονται και αποδίδουν κατά βάση τη διάταξη των λεπτομερειών του περιγραφόμενου αντικειμένου στο χώρο. Τέτοιες λέξεις είναι κυρίως:

  • επιρρηματικά και προθετικά σύνολα που προσδιορίζουν χωροταξικά το αντικείμενο, που δηλώνουν διάταξη στο χώρο, π.χ. «μπροστά, πίσω, πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά, εδώ, εκεί, δίπλα, στο σημείο αυτό, από πίσω, στο βάθος, στο φόντο, μέσα στο, κ.λπ.»,
  • λέξεις ή φράσεις που δηλώνουν γενικευτική ή ειδικότερη αναφορά, π.χ. «γενικότερα, ειδικότερα, πιο συγκεκριμένα, όσον αφορά στο, κ.λπ.»,
  • λέξεις ή φράσεις που δηλώνουν προσθήκη / συμπλήρωση / πρόσθεση, π.χ. «επίσης, επιπλέον, παράλληλα, ακόμη, στην αρχή, στη συνέχεια, κ.λπ.»,
  • λέξεις ή φράσεις που δηλώνουν αντίθεση, προκειμένου να αποδώσουν τις τυχόν αντιθετικές σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ των στοιχείων της περιγραφής, π.χ. «όμως, ωστόσο, αλλά, αντίθετα κ.λπ.»,
  • παράδειγμαπ.χ. «για παράδειγμα, λόγου χάρη κ.λπ.»,
  • βεβαίωσηπ.χ. «βέβαια, φυσικά, αναμφισβήτητα κ.λπ.»,
  • έμφασηπ.χ. «και κυρίως, κατά κύριο λόγο, πρέπει να τονιστεί, κ.λπ.» ,
  • λέξεις ή φράσεις που δηλώνουν αποτέλεσμα – συμπέρασμα, προκειμένου να διατυπώσουμε κρίσεις σχετικές με κάποια συμπεράσματα που προκύπτουν από τη διαδικασία της περιγραφής, π.χ. «έτσι, λοιπόν, το αποτέλεσμα είναι, με συνέπεια να, κ.λπ.».

β) Επανάληψη (αναδίπλωση) μιας λέξης ή φράσης που προαναφέρθηκε (π.χ. «[…] έχει κίτρινο χρώμα. Κίτρινο είναι και …»).

γ) Επανάληψη (αναδίπλωση) της λέξης που προσδιορίζει το περιγραφόμενο αντικείμενο + κάποιο προσδιοριστικό (αντωνυμία), «[…]. Ο πίνακας αυτός …».

δ) Τη χρήση συνώνυμων λέξεων ή φράσεων για κάποια λέξη που προαναφέρθηκε ή που είναι λέξη-κλειδί + κάποιο προσδιοριστικό (αντωνυμία)π.χ. συνώνυμο της λέξης «πίνακας» είναι η λέξη «ζωγραφιά» («[…]. Μια τέτοια ζωγραφιά …»).  

Η γλώσσα της περιγραφής εξαρτάται και αυτή από το αντικείμενο της περιγραφής, την πρόθεση αυτού που περιγράφει και την επικοινωνιακή περίσταση. Ωστόσο, κάποια βασικά χαρακτηριστικά της γλώσσας που πρέπει να χρησιμοποιούμε στα περιγραφικά κείμενα είναι:

  • Η σαφήνεια και ακρίβεια των λέξεων που επιλέγουμε, ώστε να αποδίδουν με τη μέγιστη δυνατή πιστότητα τα χαρακτηριστικά του αντικειμένου που περιγράφουμε και τις πληροφορίες που θεωρούμε ότι είναι αναγκαίες και επαρκείς (περιγράφουμε τα γνωρίσματα του αντικειμένου με απόλυτη ακρίβεια και με σαφή και κατανοητό τρόπο).
  • Κυριαρχία του ενεστώτα και του παρατατικού (εξακολουθητικοί χρόνοι), οι οποίοι έχουν πιο αόριστη διάρκεια και ευκολότερα αποδίδουν την απουσία χρόνου που παρατηρείται στο χώρο (ο χώρος είναι αχρονική διάσταση), αλλά και δίνουν στο δέκτης την αίσθηση πως «βλέπει» μπροστά του τη στιγμή εκείνη το αντικείμενο που περιγράφεται.
  • Η χρήση ρημάτων που δηλώνουν κατάσταση (βλέπουμε, παρατηρούμε, εντοπίζουμε, διακρίνουμε, απεικονίζεται, αναπαρίσταται, φαίνεται, διαφαίνεται, διακρίνεται, αποτυπώνεται, ενυπάρχει κ.λπ.).
  • Η συχνή χρήση του συνδετικού ρήματος είμαι και του βοηθητικού έχωτα οποία χρησιμοποιούνται για να αποδώσουν χαρακτηριστικά και ιδιότητες στις λέξεις που προσδιορίζουν.
  • Η χρήση επιθέτωνΤα επίθετα χρησιμοποιούνται στην περιγραφή κυρίως ανάλογα με τον σκοπό και το είδος αυτής. Έτσι, αν σκοπός μας είναι η «αντικειμενική περιγραφή», τα επίθετα χρησιμοποιούνται για να αποδώσουν κάποιες σταθερές ιδιότητες τού αντικειμένου (π.χ. «βοτσαλωτές» παραλίες) ή να τοποθετήσουν το αντικείμενο στο χώρο, προσδίδοντας βέβαια στο λόγο ζωντάνια, αμεσότητα και παραστατικότητα.  Αν όμως σκοπός μας είναι μια «υποκειμενική περιγραφή», τότε τα επίθετα, εκτός από τις σταθερές ιδιότητες τού αντικειμένου, ενδέχεται: 1) να εκφράζουν συναισθήματα ή σκέψεις μας, 2) να αποτελούν προσωπικά σχόλια, 3) να υπερτονίζουν ή να υποβαθμίζουν κάποιες λεπτομέρειες του αντικειμένου κ.λπ..
  •  (από το site: http://alldayschool.blogspot.gr/2014/05/blog-post_13.html)

TV

PC

Δ. ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ ΧΩΡΟΥ: ενός δωματίου:

perigr. domatiou

Ε. ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ

Άσκηση 1

Ουσιαστικά Επίθετα Ρήματα  
σημείο, το κατάλληλος καταλαμβάνω
επάρκεια, η γραφικός επικοινωνώ
ευρυχωρία, η μαγευτικός αυλίζομαι
άνεση, η περίοπτος κατασκευάζω
στενότητα    ανεπαρκής ανεγείρω
απλοχωριά, η    επαρκής Χτίζω
περίβολος, ο    ευρύς οικοδομώ
στέγαστρο, το ακάλυπτος εντοιχίζω
εμβαδό, το αστέγαστος κατεδαφίζω, -ομαι
έκταση, η υπαίθριος θεμελιώνω
μέγαρο, το κλειστός αναστηλώνω
δάπεδο, το νεόκτιστος
όροφος, ο νεόδμητος
υπόγειο, το θολωτός
κλιμακοστάσιο, το περίπτερος
προαύλιο, το οικοδομήσιμος
θεμέλιο, το

Άσκηση 2

Με αφετηρία το λογοτεχνικό κείμενο που διαβάσατε (κείμ. 7) αλλά και από μελέτη άλλων κειμένων (από τη λογοτεχνία, το θέατρο, τον κινη­ματογράφο, τα μουσεία, το διαδίκτυο κ.τ.λ.), συλλέξτε λεξιλόγιο που χρη­σιμοποιείται στην περιγραφή του σώματος και  του προσώπου ενός ανθρώπου (άντρα ή γυναίκας).

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΕΠΙΘΕΤΑ
το σώμα

 

λιγνό, παχύ, παχουλό, καμπυλόγραμμο, ελκυστικό, κοντό, ψηλό, καλοσχηματισμένο, κακοσχηματισμένο, στρουμπουλό, παχύ, αδύνατο, ισχνό, οστεώδες, ευλύγιστο, λυγερό, κοκαλιάρικο, ντελικάτο, αφράτο, ωραίο, σφριγηλό (= που έχει ακέραιες τις δυνάμεις του), καλλίγραμμο
Εμφάνιση – ενδυμασία περιποιημένη, προσεγμένη, κομψή, ατημέλητη, σπορ, πρόχειρη, επίσημη, νεανική, παλιομοδίτικη, ενδιαφέρουσα, πρέπουσα, σικάτη, ευπρεπής, διακριτική, απλή, απέριττη, επιμελημένη, πολυτελής, εορταστική, επιτηδευμένη (= υπερβολικά προσεγμένη), ωραία
βάδισμα χαριτωμένο, ανάλαφρο, βαρύ, γατίσιο, ωραίο, αεράτο
πρόσωπο στρογγυλό, ωοειδές, μακρόστενο, δύσμορφο, ωραίο
Μάτια έντονα, μεγάλα, μικρά, σχιστά, αμυγδαλωτά, βαθουλωτά, γουρλωτά, γλαρά, λαγγεμένα (= υγρά και λαμπερά, ηδυπαθή και ονειροπόλα, με ερωτικό πάθος), μαύρα, καστανά, γαλάζια, πράσινα, μπιρμπίλικα (= παιχνιδιάρικα και ζωηρά), μελαγχολικά, στραβά, σπινθηροβόλα, υγρά, παιχνιδιάρικα
Μύτη άσχημη, στραβή, γαμψή, μικρή, μεγάλη, «γαλλική» (= με κλίση προς τα πάνω),  ελληνική, κλασική, γερακοειδής, καμπουρωτή, πατσή
χαμόγελο λαμπερό, ωραίο, αβίαστο, βεβιασμένο, αγγελικό, ει­ρωνικό, συμπαθητικό, ελαφρό, αδιόρατο, αινιγματικό

ΣΤ. ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ ΠΡΟΣΩΠΟΥ: «Ο καλύτερός μου φίλος» Συνέχεια

Νεοελληνική Γλώσσα (Α Γυμνασίου), 5η ενότητα: ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟΝ ΜΑΓΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Α. Επιπλέον EIΣAΓΩΓIKA KEIMENA:

  1. Για την Έλλη Λαμπέτη

Γράφει ο/η Δημήτρης Σέρμπος | Δευτέρα, 09.02.09 23:26

Παρ’ ό,τι λείπει από κοντά μας αρκετά χρόνια, ουδείς την έχει διαγράψει από τη μνήμη του, αφού πρόκειται για ένα από τα πιο πολυσυζητημένα πρόσωπα μιας ολόκληρης εποχής! Ο λόγος για την Έλλη Λαμπέτη, με την οποία και θα καταπιαστούμε στο παρόν αφιέρωμα, παρουσιάζοντάς σας όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για μια από τις σπουδαιότερες ελληνίδες ηθοποιούς που άφησαν το στίγμα τους εντός κι εκτός συνόρων της χώρας μας…

Labeti_Elli

Η Έλλη Λαμπέτη γεννήθηκε την Τρίτη 13 Απρίλιου του 1926 στα Βίλια Αττικής με το όνομα Ελένη Λούκου. Είχε έξι αδέλφια, ενώ ήταν δίδυμη με τον αδελφό της Τάκη.

Όταν η Έλλη ήταν δύο ετών, η οικογένειά της μετακόμισε στην Αθήνα. Το 1941 και ενώ είναι ακόμη μαθήτρια, ένας θείος της ηθοποιός βλέπει κάτι ιδιαίτερο στο κορίτσι και την πείθει να ασχοληθεί κι εκείνη με την υποκριτική. Αποφασίζουν ότι το Λούκου δεν είναι αρκετά θεατρικό και δανείζονται το όνομα Λαμπέτη από το έργο του Βαλαωρίτη «Αστραπόγιαννος».

Το εθνικό θέατρο την απορρίπτει στις εισαγωγικές εξετάσεις για δύο συνεχόμενα χρόνια. Έτσι, πηγαίνει στην δραματική σχόλη της Μαρίκας Κοτοπούλη.

Από τότε ανεβαίνει στο σανίδι σε μικρούς ρόλους δίπλα στον Δημήτρη Χορν που πρωταγωνιστούσε. Το 1942 πρωταγωνιστεί κι εκείνη (για πρώτη φορά) στο «Η Χανέλε πάει στον παράδεισο». Να σημειώσουμε πως λίγο καιρό πριν είχε χάσει τον αδελφό της…

Εγκαταλείπει το θέατρο για έναν έρωτα και, ενώ είναι αποφασισμένη να φύγει μαζί του, εκείνος την προδίδει. Αποφασίζει να επιστρέψει στο θέατρο (το εθνικό) αλλά και η προστάτης της Μαρίκα Κοτοπούλη της έχει γυρίσει την πλάτη. Λίγο αργότερα χάνει και την μητέρα της από αδέσποτη σφαίρα.

Το 1945 γνωρίζει τον Μάριο Πλωρίτη, ενώ ταυτόχρονα ξεκινά η συνεργασία της με τον θίασο του Κώστα Μουσούρη σε έργα ανάλαφρα και αδιάφορα. Η συνεργασία αυτή κράτα από το 1944 μέχρι το 1947. Τότε ξεκινά η συνεργασία της με τον Κάρολο Κουν. Γυάλινος κόσμος, Αντιγόνη του Ανούιγ, Ματωμένος γάμος είναι κάποια από τα έργα που θα παίξουν μαζί.

Το 1949 επιστρέφει στο εθνικό θέατρο στο πλευρό του Δημήτρη Χορν ως συμπρωταγωνίστρια πια και όχι ως απλή κομπάρσος. Η αντιπάθεια που τρέφουν όμως πλέον είναι πασιφανής και διάχυτη.

Και τότε ο έρωτας της χτύπα ξανά την πόρτα! Τον λένε Αλέκο Αλεξανδράκη, είναι δύο χρόνια μικρότερός της και φοιτητής δραματικής σχόλης. Μένουν μαζί δύο χρόνια.

Πληγωμένη πέφτει στην αγκαλιά του Πλωρίτη, που της είχε κάνει πρόταση γάμου ήδη από το 1946. Ο γάμος τους κρατά τρία χρόνια (1950-1953).

Το χειμώνα του 1951 κι αφού έχει περάσει «πλήρη πάρεση» (παράλυση όλης της δεξιάς πλευράς του προσώπου της) δημιουργεί δικό της θίασο με τον Γιώργο Παππά και τον Χορν, που ωστόσο η κόντρα της μαζί του καλά κρατεί.

Το Μάρτιο του 1953 στην πρεμιέρα του «Αγαπούλα» πεθαίνει ο πατέρας της, αλλά τελικά η πρεμιέρα γίνεται κανονικά. Το καλοκαίρι του ‘53 γίνεται και επίσημα ζευγάρι με τον Χορν, στην Αίγυπτο όπου οι δυο τους βρίσκονται για τα γυρίσματα της ταινίας «Κυριακάτικο ξύπνημα».

Γίνονται το αγαπημένο ζευγάρι της πόλης και συγκατοικούν σχεδόν απ την αρχή. Είναι ευτυχισμένοι και ταλαντούχοι, ενώ όλα τους τα έργα να γίνονται τεράστιες επιτυχίες. Ένας έρωτας που χτυπιέται αλύπητα από τη μοίρα! Η Λαμπέτη το 1955 χάνει από καρκίνο την αδελφή της, Κούλα, παθαίνει ξανά πάρεση, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα αυτή τη φορά να χάσει το φως της.

Το 1958 πεθαίνει η αδελφή της Ειρήνη, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα που προέρχονται από τις σπατάλες του Χορν. Η δύο εκτρώσεις που κάνει, καθώς εκείνος δεν ήθελε παιδιά, οδηγούν τη σχέση σε αδιέξοδο.
Στο φεστιβάλ των Καννών γνωρίζει τον Φρεντερίκ Ουέηκμαν, ο οποίος γοητεύεται από εκείνην. Επίσημα είναι ακόμη με τον Χορν, ωστόσο η Λαμπέτη περνά το χρόνο της με τον νέο της έρωτα. Τελικώς χωρίζει, αλλά συνεχίζει να παίζει μαζί με τον πρώην σύντροφό της λόγω κάποιων οικονομικών θεμάτων. Το καλοκαίρι του 1959 έρχεται το οριστικό τέλος, με τη Λαμπέτη να φεύγει για Αμερική, όπου εκεί την περιμένει ο Ουέηκμαν.

Τον παντρεύεται άμεσα, ωστόσο αξίζει να σημειώσουμε πως χρόνια μετά έλεγε σε συνεντεύξεις της πως ούτε η ίδια γνώριζε το λόγο.

Ταξιδεύουν πολύ, προσπαθεί να την γοητεύσει με τις γνωριμίες και τον πλούτο, αλλά την Λαμπέτη δεν την αφορούν αυτά. Την καλούν από την FOX, της προτείνουν πολυετές συμβόλαιο, αλλά εκείνη αρνείται και επιστρέφει στην Αθήνα. Τα κακά μαντάτα δεν αργούν να έρθουν, αφού η αδελφή της, Φωτεινή φεύγει χτυπημένη από τον καρκίνο!

Είναι πλέον σίγουρη ότι δεν θα γλιτώσει ούτε η ίδια από την επάρατη νόσο, με την οποία εκείνη την περίοδο παλεύει και κερδίζει τη μάχη για τη ζωή η τελευταία αδελφή της, Αντιγόνη. Η Λαμπέτη γυρίζει κάποιες ταινίες στην Ιταλία, αν και πότε δεν αγάπησε τον κινηματογράφο.

Το 1962 επιστρέφει στην Αθήνα και στο θεατρικό σανίδι που την είχε χάσει για τρία ολόκληρα χρόνια. «Το θαύμα της Αννί Σάλιβαν», «Η Μικρή μας πόλη» και « Το ανοιξιάτικο τραγούδι» είναι τα έργα εκείνης της περιόδου που μόνο επιτυχής δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Ωστόσο, κλείνει θριαμβευτικά με την επανάληψη μιας παλιάς της επιτυχίας, το «Πεγκ, καρδούλα μου».

Αυτή την τακτική ακολούθησε σε όλη αυτή την περίοδο της καριέρας της. Πρότεινε πάντα στο κοινό ένα νέο ποιητικό έργο και στη συνέχεια απαντούσε στην αποτυχία με ένα σίγουρο χαρτί, που δεν ήταν άλλη από κάποια παλιά της επιτυχία.

Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησε αρκετές φορές να φτάσει το εμπορικό όσο και καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που υπήρχε στο πλευρό του Χορν, αλλά -όπως και εκείνος- δεν τα κατάφερε ποτέ.

«Ξυπόλητοι στο πάρκο» και «Λεωφορείο ο πόθος», είναι κάποιες από τις προσπάθειές της. Η ίδια είχε πει ότι ευχόταν να προλάβει να παίξει την Μπλάνς πριν την επισκεφθεί ο καρκίνος.

Φεύγει ξανά για την Αμερική το 1965, όπου εκεί μένει για αρκετό διάστημα ώσπου λαμβάνει ένα τηλεγράφημα του Χορν να παίξουν ξανά μαζί, επτά χρόνια μετά το χωρισμό τους!

Η σύμπραξη όμως δεν γίνεται πότε. Η Λαμπέτη απογοητεύεται και τελικώς μένει ξανά εκτός θεάτρου για μεγάλο χρονικό διάστημα. Επιστρέφει το 1967 με το μιούζικαλ «Μις Πέπσυ» και παράλληλα ζει έναν έρωτα με τον Κώστα Καρρά, ο οποίος όμως είναι παντρεμένος, κάτι που η Λαμπέτη δε γνώριζε.

Το 1968 ο καρκίνος που τον περίμενε με φόβο για χρόνια έρχεται και τον πολεμάει με πάθος -έχει χάσει εξαιτίας του 3 αδελφές της. Αφήνει το θέατρο και φεύγει στο εξωτερικό για χημειοθεραπείες. Στη Στοκχόλμη έχει μια σύντομη περιπέτεια με έναν από τους θεράποντες ιατρούς της.

Επιστρέφει στο θέατρο ανεβάζοντας το έργο «Σαράντα Καράτια» στη συμπρωτεύουσα και στην Αθήνα. Στο μεταξύ παρουσιάζει μετάσταση, αλλά δεν διακόπτει τις παραστάσεις της. Υποβάλλεται σε μαστεκτομή και επιστρέφει στο θέατρο.

Το 1970 το όνειρό της για ένα παιδί επιστρέφει. Με φυσικό τρόπο όμως δεν θα μπορούσε να το πραγματοποιήσει αφού ήταν τότε 45 ετών και είχε κάνει τρεις εκτρώσεις.

Κάποιος διαφημιστής συνεργάτης της είχε αποκτήσει ένα εξώγαμο παιδί και αφού η μητέρα του παιδιού δεν μπορούσε να το κρατήσει, η Έλλη του πρότεινε να το το κάνει εκείνη έως ότου τακτοποιηθεί το διαζύγιό του για να μπορέσει να παντρευτεί την νεαρή μητέρα του παιδιού.

Η Λαμπέτη παίρνει πράγματι το κορίτσι στο σπίτι της. Όταν οι φυσικοί γονείς ζητούν πίσω το παιδί τους, αρνείται να το δώσει παρ’ ότι την ίδια εποχή έχει τεράστια οικονομικά προβλήματα, αφού από τότε που απέκτησε την μικρή Ελίζα σταμάτησε το θέατρο για να περνά περισσότερο χρόνο μαζί της.

Το 1974 οι πραγματικοί γονείς διεκδικούν το παιδί τους, αλλά η Λαμπέτη έχει μαζί της τον Τύπο. Δίνει δακρύβρεχτες συνεντεύξεις, ωστόσο τον Μάιο του ‘75 η δικαστική απόφαση δεν την δικαιώνει.

Το 1975 επιστρέφει στο θέατρο που αποτελούσε πλέον το μοναδικό της στήριγμα, αφού βρισκόταν σε διάσταση και με τον Ουέηκμαν. Τελικά, χωρίζουν επίσημα το 1978.

Επανεμφανίζεται τη σεζόν 1975-76 κάνοντας τεράστια επιτυχία με το «Δεσποινίς Μαργαρίτα» καθώς έχει λείψει αφάνταστα στο κοινό της. Ακολουθούν το «Φθινοπωρινή ιστορία» και το «Φιλουμένα μαρτουράνο», ενώ την ίδια περίοδο ο καρκίνος επιστρέφει.

Έντεκα χρόνια μετά, στο νοσοκομείο «Όρος Σινά» της Νέας Υόρκης, στην πρώτη συνάντηση της με τους γιατρούς τους λέει: «Πρώτον δεν κλαίω ποτέ, δεύτερον θα κάνω ότι μου πείτε γιατί αυτό με συμφέρει όσο κι εσάς και τρίτον… το ξέρω ότι σύντομα θα πεθάνω…».

Το 1980 βρίσκεται ξανά στην Αθήνα, όπου σε μια από τις θεραπείες της μια ακτίνα λέιζερ «χτύπησε» τις φωνητικές της χορδές, με αποτέλεσμα αυτές να παραλύσουν και σχεδόν να μην μπορεί να μιλήσει.

Ούτε αυτό όμως ήταν ικανό να την κρατήσει μακριά από το σανίδι! Βρίσκει το έργο «Παιδιά ενός κατώτερου Θεού» και υποδύεται την Σάρα που είναι κωφάλαλη, μαθαίνοντας μάλιστα τέλεια την γλώσσα τον κωφαλάλων. Το κοινό από ένστικτο καταλαβαίνει ότι πρόκειται για το κύκνειο άσμα της και της χαρίζει μια τεράστια επιτυχία.

Τους τελευταίους 18 μήνες της ζωής της τους περνά σε νοσοκομεία της Ελλάδας και της Αμερικής. Φεύγει από τη ζωή στις 3 Σεπτεμβρίου του 1983.
Πηγή: www.tempo.gr

  •  το τέλος της Έλλης…

«Σ’ αυτήν την περίοδο που μέρα με τη μέρα έλιωνε, ποτέ δε διαμαρτυρήθηκε, ποτέ δεν παρακάλεσε να την απαλλάξουν από τον πόνο. Έμοιαζε να διπλώνεται προς τα μέσα, σαν ένα λουλούδι που κλείνει τα πέταλά του, για ν’ αποκοπεί γλυκά, μαλακά απ’ όσα αγάπησε… Ώσπου έφτασε να μεταμορφώνεται σ’ ένα φως, ένα απρόσωπο φως, για να μη βρει πια ο θάνατος να πάρει τίποτα άλλο από την ψυχή…»

Από το βιβλίο της Φρίντας Μπιούμπι «Η Τελευταία Παράσταση».

  • «Άμα πεθάνω, θέλω στην κηδεία μου να παίζουν την Ενάτη. Κι ένα τριαντάφυλλο. Μόνο ένα τριαντάφυλλο…», Έλλη Λαμπέτη.
  • «Όταν πάμε στο θέατρο και αγγίξει την καρδιά μας, τότε το Θέατρο έχει δικαιωθεί πέρα για πέρα. Το Θέατρο είναι μια απλή ανάγκη του ανθρώπου, μια ανάγκη φυγής, όπως το όνειρο. Είναι αυτό που λέει η “Ψεύτρα” του Κοκτώ: “να δημιουργείς έναν φανταστικό κόσμο και να κάνεις τον άλλον να τον πιστεύει”. Όσο για μένα, ανήκω στο θέατρο και χαίρομαι που μπορώ να προσφέρω αυτήν τη φυγή στους ανθρώπους. Γι’ αυτό και νιώθω πολλές φορές ότι γίνομαι κι εγώ ένα πρόσωπο του ονείρου», Έλλη Λαμπέτη.
  •  – «Είμαι ηθοποιός των αποχρώσεων…», Έλλη Λαμπέτη.
  • «Πόσο ανώφελο, πόσο μάταιο είναι το μίσος… Γιατί μισούνται οι άνθρωποι;», Έλλη Λαμπέτη.
  •  Ο Κάρολος Κουν για την Έλλη Λαμπέτη…: «Θυμάμαι πάντα την Έλλη σαν αερικό. Είχε κάτι το απόκοσμο η κίνησή της – ήταν σαν να μετατοπίζει το κενό του αέρα. Ήταν εξαιρετικά θηλυκό πλάσμα που σου έδινε την εντύπωση ότι σπινθηροβολούσε…»
  •  Η Τζένη για την Έλλη…: «Είχα πάει κάποτε να δω την Έλλη Λαμπέτη. Έπαιζε το “Λεωφορείον ο Πόθος”. Έλεγε ένα μονόλογο. Και τον έλεγε έξοχα. Προχώραγε στο προσκήνιο, άρχιζε το μονόλογο, γέμιζαν τα μάτια της δάκρυα και ήτανε συγκλονιστική…»
  • Η Μελίνα ζήλευε την Έλλη για το ταλέντο της…: «Έπαιζα στο Παρίσι κι αναρωτιόμουνα τι κάνει η Λαμπέτη στην Αθήνα», θα της πει ύστερα από χρόνια.
  • Για την Έλλη Λαμπέτη…

 «Ένας ψίθυρος μπορεί να έχει πολύ μεγαλύτερη δύναμη από μια βροντερή κραυγή… Μια ματιά μπορεί να έχει πολύ περισσότερο πάθος από δεκάδες “περιπαθείς” λυγμούς… Η ακινησία μπορεί να είναι ασύγκριτα πιο επιβλητική από πάμπολλες “μεγαλόπρεπες” χειρονομίες… Η αληθινή δύναμη, το γνήσιο πάθος, η ουσιαστική επιβολή είναι θέμα και καρπός εσωτερικού παλμού, ψυχικής δόνησης, ηθικού μεγέθους. Και η Έλλη Λαμπέτη, που δίνει την εντύπωση “εύθραυστου”, “ευάλωτου” πλάσματος, η Έλλη Λαμπέτη, που παίζει με ημιτόνια και αποχρώσεις, έχει τόσο άπεφθους παλμούς, βάθος, μέγεθος, ώστε τα ημιτόνιά της παίρνουν διαστάσεις απέραντου σπαραγμού κι οι αποχρώσεις της ακτινοβολούν θαμπωτικό φωςΜάριος Πλωρίτης.

  • Η Έλλη αναλαμβάνει να μεταγλωτίσσει επί τόπου όλη την ποίηση του Σαίξπηρ για ένα παιδί τεσσάρων χρονών! Κάποια στιγμή γυρνάει και την βλέπει να κλαίει με αναφιλητά.

«Γιατί κλαις;», την ρωτάει ξαφνιασμένη.

«Έτσι όπως το λες πώς να μην κλαίω, μαμά, απάντησε το κοριτσάκι.

Η Έλλη θα λέει γι’ αυτό αργότερα: «Δε θυμάμαι να πήρα ποτέ στη ζωή μου πιο βροντερό χειροκρότημα».

Μια μέρα την ρωτάει σιγά:

«Μαμά, πού πάνε οι άνθρωποι όταν πεθάνουν;»

Η Έλλη απαντάει αφηρημένη:

«Στον ουρανό, Ελίζα.»

«Μαμά, πόσο ψηλά πετάνε τα πουλιά;»

«Πολύ ψηλά, Ελίζα.»

«Πάρα πολύ ψηλά, μαμά;»

«Ναι, Ελίζα, πάρα πολύ ψηλά.»

«Και δεν κρυώνουν;»

«Όχι, Ελίζα, δεν κρυώνουν γιατί ο Θεός τούς έχει βάλει φτερά για να ζεσταίνονται.»

«Μαμά, ο Θεός βάζει φτερά και στις γριούλες όταν πεθαίνουν;»

«Ήταν το πιο ποιητικό πράμα που άκουσα ποτέ απ’ τα χείλια ενός παιδιού πέντε χρονών».

  • Συμμαθήτριά της Έλλης στη Σχολή Κοτοπούλη για εκείνην…: «Ήταν σαν άνοιξη!… Έμπαινε κάθε μέρα γελαστή φορώντας μια μπλε γκαμπαρντίνα και είχε εκείνα τα υπέροχα ξέπλεκα μαλλιά – μ’ ένα λουλούδι πάντα φυτεμένο στις μπούκλες της.»
  • Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος για την Έλλη Λαμπέτη…: «Κάθε που την ανταμώνω, πιάνω τα χείλη μου, τη γλώσσα μου να συλλαβίζουν ξανά και ξανά τη λέξη ΜΑΓΕΙΑ. Και δεν είναι η λάμψη που ’ρχεται απ’ τη σκηνή και καθηλώνει. Είναι η λάμψη που βγαίνει απ’ αυτό το ίδιο το αδύνατο κορμί, τα χέρια της, τις χειρονομίες, τα μάτια, τη φωνή, όλα. Είναι η λάμψη μιας αγιοσύνης, που ξέρω πως δεν υπάρχει κι ωστόσο κάνω πως το αγνοώ. Και βρίσκομαι εκεί απέναντί της, άοπλος κι εκμηδενισμένος. Από τι σπάνιο υλικό να ’ναι φτιαγμένη;…», 14.3.1981.
  • «Οι παλιές αξίες υπάρχουν, είναι εκεί, Οι παλιές ιστορίες είναι αιώνιες, τα αισθήματα δε μεταβάλλονται. Τι μπορεί ν’ αγγίξει τη μητρότητα, τι είναι μεγαλύτερο απ’ αυτήν ή τον έρωτα, τον θάνατο; Η ανάγκη της επιστροφής στο αίσθημα είναι ακόμη πιο μεγάλη σε μια εποχή διάλυσης. Αλλά αυτή η επιστροφή δεν είναι ήττα. Αντίθετα, γυρίζουμε πιο πλούσιοι. Είναι κέρδος αυτή η επιστροφή», Έλλη Λαμπέτη.
  •  Ο Μιχάλης Κακογιάννης για την Έλλη Λαμπέτη…«Πίστεψα από την αρχή της γνωριμίας μας ότι ήταν προικισμένη με το είδος της ομορφιάς και τη χαρισματική εκείνη ευαισθησία που ο κινηματογραφικός φακός δεν μπορούσε παρά να ερωτευθεί. Η αύρα της έμοιαζε με πλάσματος εύθραυστου και εξαιρετικά σεξουαλικού, που θα μπορούσε να λιποθυμήσει έστω και με ένα άγγιγμα. Κι όντως έτσι ήταν… Τώρα πια όταν τη σκέπτομαι, έχω την εικόνα ενός απαλού πλάσματος. Τη βλέπω να μιλάει σε ορισμένες στάσεις κι εγώ να κοιτάζω τον εκπληκτικό λαιμό της. Και να ρουφάω το φυσικό άρωμά της…».
  •  Για την Έλλη Λαμπέτη…: «Μπορούσαν να την ερωτευτούν ακόμα κι οι πέτρες του Αη Γιάννη του Πηλίου…», Λεωνίδας Ντεπιάν.
  •  «Η Τέχνη είναι η εξουσία του αισθήματος. Η Πολιτική, η εξουσία της λογικής», Δημήτρης Χορν.

2. Ο Καρολος Κουν και απόψεις του για το Θέατρο

K.Koun.jpg

 Ο Κάρολος Κουν έζησε από το 1908 μέχρι το 1987 . Ήταν  ο ιδρυτής του Θεάτρου Τέχνης στην Ελλάδα. Είναι μια εξέχουσα  προσωπικότητα που, εκτός από τα σπουδαία έργα του,  έκφρασε τις απόψεις του για το θέατρο. 

 Τόνισε πως η αφετηρία και η βάση του θεάτρου, όπως για κάθε μορφή τέχνης, είναι η ποίηση και η μαγεία. Αν λείψουν αυτά, δεν υπάρχει θέατρο!

Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας.

Η Τέχνη είναι μεγάλη. Θα την πλησιάσουμε με ευλάβεια και σεβασμό. Δεν έχουμε το δικαίωμα να την κατεβάζουμε στο ανάστημά μας.

Λοιπόν εγώ συμφωνώ με όλα τα παραπάνω. Την τέχνη χρειάζεται να την σεβόμαστε όλοι, κάνει τον κόσμο πιο όμορφο, πιο αισιόδοξο, πιο γλυκό και πάνω απ’ όλα πιο δημιουργικό. Εσείς τι λέτε; Κάνει κάπου λάθος ο Κάρολος Κουν;

Οι απόψεις του Καρόλου Κουν για το αρχαίο θέατρο αποτυπώνονται στην ομιλία του στη Διεθνή Διάσκεψη Θεάτρου στο Ηρώδειο, στις 4 Ιουλίου 1957.

 Β. Γραμματική και συντακτικό ενότητας: θεωρία και ασκήσεις από το site του Ελληνικού Πολιτισμού του Γ. Παπαθανασίου και από το http://e-didaskalia.blogspot.gr/:

ΕΝΟΤΗΤΑ 4Η: ΦΡΟΝΤΙΖΩ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΟΥ

Α. Παρακολουθούμε το ακόλουθο video από το youtube και συζητούμε.

Εκπομπή: «Το κουτί της Πανδώρας» – ΔΙΑΤΡΟΦΗ: ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Β. ΚΛΙΣΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΤΩΝ

Παραδείγματα κλίσης ουσιαστικών από την πύλη ελληνικής γλώσσας.
Παραδείγματα κλίσης επιθέτων από την πύλη ελληνικής γλώσσας.

Διατροφή και υγεία: Υλικό για συγγραφή του θέματος του βιβλίου

 Περιγράψτε σε ένα κείμενο τριών παραγράφων ένα γιορτινό τραπέζι στο σπίτι σας με προσκεκλημένους.

  • 1η παράγραφος: η διακόσμηση του χώρου και οι καλεσμένοι
  • 2η παράγραφος: η προετοιμασία των εδεσμάτων και το στρώσιμο του τραπεζιού
  • 3η παράγραφος: η απόλαυση του φαγητού, σχόλια, στιγμιότυπα
Γ. Διάκριση επιθετικού -κατηγορηματικού προσδιορισμού. Από το site του Ελληνικού Πολιτισμού του Γ. Παπαθανασίου: θεωρία και ασκήσεις.
 Δ. Το λεξιλόγιο που ακολουθεί μπορεί να σας φανεί χρήσιμο: 
Ονοματικές φράσεις Ρηματικές φράσεις
·         όμορφο γιορτινό περιβάλλον

·         ανθοδοχεία με φρεσκοκομμένα λουλούδια

·         κάτασπρο, λινό τραπεζομάντηλο με διακριτικό κέντημα

·         αρωματικά κεριά σε μπρούτζινα/ξύλινα κηροπήγια

·         κρυστάλλινο μπολ με επιχρυσωμένα/αποξηραμένα φρούτα

·         κρυστάλλινα κολονάτα ποτήρια

·         ακριβό πορσελάνινο σερβίτσιο

·         ευχάριστη, διακριτική μουσική

·         γαργαλιστικές μυρωδιές /ευωδιές από την κουζίνα

·         προσκεκλημένοι, καλεσμένοι, συνδαιτυμόνες

 

·         προσκαλώ σε γεύμα/δείπνο

·         οργανώνω, προετοιμάζω, ψωνίζω

·         (η οικοδέσποινα) καταστρώνει το μενού, επιστρατεύει το μαγειρικό της ένστικτο/φαντασία

·         (η οικοδέσποινα) μαγειρεύει/ πειραματίζεται/ δημιουργεί

·         επικρατεί «πυρετός» προετοιμασιών στο σπίτι

·          (οι καλεσμένοι) καταφθάνουν φορτωμένοι δώρα

 

·         πλουσιοπάροχο δείπνο/γεύμα

·         εκλεκτά/ καλοσερβιρισμένα εδέσματα

·         ευάλωτοι σε γαστριμαργικές προκλήσεις

·         πανδαισία γεύσεων

·         γευστικοί πειρασμοί

·         λαχταριστά πικάντικα ορεκτικά

·         παραδοσιακές νοστιμιές

·         εκλεπτυσμένες λιχουδιές

·         αφράτα τυροπιτάκια  με χειροποίητο φύλλο

·         ψητό μαριναρισμένο με μια κόκκινη καυτερή σάλτσα

·         πολύχρωμες δροσερές φρέσκες σαλάτες με λαχανικά

·         άφθονο κόκκινο/ροζέ/λευκό κρασί σε γυάλινες καράφες

·         κολακευτικά σχόλια, επιφωνήματα θαυμασμού

·         σπιτικές γευστικές δημιουργίες

·         συνοδευτικά/γλυκά/επιδόρπια

 

 

·         σερβίρονται τα ορεκτικά

·         ο οικοδεσπότης κάνει πρόποση

·         το δείπνο αρχίζει επίσημα/τελετουργικά

·         (η οικοδέσποινα) περιποιείται τους καλεσμένους

·         (οι καλεσμένοι) υψώνουν τα ποτήρια/ανταλλάσσουν ευχές,

·         (οι καλεσμένοι) εκθειάζουν τα εδέσματα/τη μαγειρική δεινότητα της οικοδέσποινας

·         (οι καλεσμένοι) γεύονται /απολαμβάνουν τα πιάτα

·         (οι καλεσμένοι) υποκύπτουν στους πειρασμούς

·         η μουσική παίζει σε ρυθμούς………

·         η βραδιά έκλεισε με …………………….

 Κατηγορούμενο – συνδετικά ρήματα

 

Πρόσθετα κείμενα για το διήγημα του Άντον Τσέχοφ, Ο Βάνκας

Ο κίνδυνος του σχολείου!

(Ομιλία του Μ. Τζίντυ, μέλους του αγγλικού κοινοβουλίου στα 1830).

Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο από πρώτη άποψη, το μέτρο της παροχής δωρεάν παιδείας στους φτωχούς που εργάζονται θα απέβαινε καταστρεπτικό και για την ηθική τους υπόσταση και για την ευτυχία τους. Πράγματι η μόρφωση θα μάθαινε στους φτωχούς να μισούν την κοινωνική τους κατάσταση με αποτέλεσμα να μη γίνονται καλοί υπηρέτες αγρότες και εργάτες, επαγγέλματα που η θέση τους στην κοινωνία τους έχει προκαθορίσει. Αντί να τους διδάσκει την υποταγή, η μόρφωση θα τους απέλπιζε και θα τους καθιστούσε μαχητικούς. Η πρόνοια που παρατηρείται συχνά στις βιομηχανικές πόλεις. Η αγωγή θα τους επέτρεπε να διαβάζουν ανατρεπτικό φυλλάδια και βιβλία επικίνδυνα και αντιθρησκευτικά· ακόμη θα τους καθιστούσε ανυπάκουους προς τους προϊσταμένους τους. Από αυτά συνάγεται ότι σε λίγα χρόνια το κοινοβούλιο θα αναγκαστεί vα χρησιμοποιήσει βία εναντίον τους και να θεσπίσει νόμους που θα τους αφορούν,  αυστηρότερους οπό αυτούς που ισχύουν σήμερα.

Από το Βιβλίο του Κουζινσκί, Οι ρίζες της εργατικής τάξης, 1967.

Αφίσα – καταγγελία της παιδικής εργασίας στα βελγικά εργοστάσια (αρχές 20ού αι.)