ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΚΡΕΟΝΤΑ-ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ (Σοφοκλή «Αντιγόνη»- Β΄επεισ.) μέσα από μια προβολή παρουσίασης (powerpoint)

ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΜΟΥ, ΑΓΓΕΛΙΔΗ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΙ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ ΑΛΕΞΗ-ΕΦΡΑΙΜ, του Β1 του ΓΕΛ Αιγινίου το σχολικό έτος 2016-2017: περιεκτική, χωρίς πολλά λόγια, όπως θα την έκαναν τα παιδιά της θετικής κατεύθυνσης…

Μπράβο παιδιά για την επιτυχημένη προσπάθειά σας! Είμαι σίγουρη ότι θα έμεινε τυπωμένη στο μυαλό σας η ουσία της τραγωδίας…

Από την 3η Σεπτεμβρίου 1843 έως την έξωση του Όθωνα (1862) -απάντηση μαθήτριας σε ερώτηση βιβλίου.

Από τη μαθήτρια του Γ2 Μουσικού Γυμνασίου Κατερίνης

Μπίντα Ισμήνη

Ερώτηση 3 , σελίδα 60: 

Λαμβάνοντας υπόψιν σας όσα μάθατε για την Πολιτεία του Όθωνα τόσο σε αυτή την ενότητα όσο και στην προηγούμενη, να εκθέσετε σε σύντομο κείμενο τους παράγοντες που οδήγησαν, κατά τη γνώμη σας, στην έξωσή του.

Απάντηση

Την έξωση του Όθωνα προώθησαν όχι μόνο οι πολιτικοί αντίπαλοι του στην Ελλάδα αλλά και τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων καθώς στο τέλος της δυναστείας του έρχονται σε σύγκρουση με τις ενέργειές του. Στην εκθρόνισή του ωστόσο συνέβαλαν τόσο λάθος χειρισμοί της πολιτικής κατάστασης της χώρας όσο και ο ίδιος.

Συγκεκριμένα, με την πολιτική που ακολούθησε ο Όθωνας απογοήτευσε τις μεγάλες προσδοκίες που είχαν δημιουργήσει οι Έλληνες στην αρχή της δυναστείας του. Ο απλός λαός, εξουθενωμένος από την ψυχρή και ξένη νοοτροπία της πολιτικής του Άρμανσμπεργκ και από τον αυταρχισμό της, με την ενηλικίωση του Όθωνα περίμενε από αυτόν πολλά περισσότερα από όσα κατάφερε. Στην αρχή της δυναστείας του, ο Όθωνας ανταποκρινόταν στις προσδοκίες τους, καθώς υποστήριζε τις εξεγέρσεις που έγιναν στη Θεσσαλία, στη Μακεδονία και στην Κρήτη θέλοντας να πραγματοποιήσει τους εθνικούς πόθους του ελληνισμού, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Και όχι μόνο δεν είχε αποτέλεσμα αυτή η πολιτική, αλλά και τον οδήγησε σε διπλωματικό αδιέξοδο και σε δύσκολη θέση έναντι της Αγγλίας αναγκάζοντάς τον να δώσει την πρωθυπουργία στον αρχηγό του αγγλικού κόμματος, Μαυροκορδάτο.

Μέσα στο πολιτικό και ψυχολογικό κλίμα που δημιούργησαν οι αλλεπάλληλες αποτυχίες του Όθωνα, των Βαυαρών συμβούλων του στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική και η γενική κατακραυγή κατά της «βαυαροκρατίας» έλαβε διαστάσεις η συνταγματική πολιτική κίνηση, με συνέπεια να πραγματοποιηθεί συνομωσία και να γίνει εξέγερση στη φρουρά της Αθήνας, τη νύχτα της 3ης Σεπτεμβρίου 1834. Αποτέλεσμα της εξέγερσης ήταν η δημιουργία της Εθνοσυνέλευσης του ίδιου έτους, που ψήφισε Σύνταγμα, το οποίο μοναρχικό στην βάση του, παραχωρούσε σπουδαίες αρμοδιότητες στον βασιλιά. Όμως και σε αυτό το σημείο ο Όθωνας απογοήτευσε τον λαό του και ξέσπασαν πάλι διαμαρτυρίες λόγω των παραβιάσεων του Συντάγματος, που υπήρξαν συνεχείς από τον ίδιο και από τους πολιτικούς.

Ένας άλλος βασικός παράγοντας που οδήγησε στην έξωση του Βαυαρού βασιλιά ήταν και η πρωτοβουλία του να υποστηρίξει και να υποκινήσει κινήματα των υπόδουλων Ελλήνων στη Μακεδονία, την Ήπειρο και τη Θεσσαλονίκη, ελπίζοντας πως με την φιλορωσική στάση του θα μπορούσε να προωθήσει την πραγματοποίηση της «Μεγάλης Ιδέας». Δυστυχώς για αυτόν, η πολιτική αυτή, αν και ευεργετική για τον εθνικό πόθο, υπήρξε αντίθετη με τα συμφέροντα ΑγγλίαςΓαλλίας, οι οποίες, για να εξαναγκάσουν την Ελλάδα σε ουδετερότητα, απέκλεισαν τον Πειραιά τον Μάιο 1855. Από τότε μεταστράφηκαν οριστικά εναντίον του επιδιώκοντας την εκθρόνισή του.

Η αποτυχία αυτή του Όθωνα έδωσε νέα έξαρση στην αντιδυναστική κίνηση. Οι νέοι  πολιτικοί (Βούλγαρης, Κουμουνδούρος, Δεληγεώργης, Μπενιζέλος, Ρούφος, Κανάρης), ύστερα από την κρίση του Κριμαϊκού πολέμου, άρχισαν να θέτουν δυναστικό θέμα έχοντας και την υποστήριξη της νεολαίας, η οποία θεωρούσε τον Όθωνα ως σύμβολο της εθνικής στασιμότητας. Οι συνωμοσίες και οι εξεγέρσεις κατά της δυναστείας διαδέχονται η μία την άλλη και τον Οκτώβριο του 1862 σημειώνονται εξεγέρσεις στην Πάτρα, στην Ακαρνανία και αργότερα στην Αθήνα, όπου λαός και στρατός ενώνονται και εγκρίνουν με ζητωκραυγές την έξωση του Όθωνα.

Από όλους τους παραπάνω παράγοντες καταλαβαίνουμε ότι από την αρχή της δυναστείας του μέχρι και το τέλος (και ιδιαίτερα στο τέλος της) ο Όθωνας βρέθηκε αντιμέτωπος με πολλούς πολιτικούς εχθρούς και πολλά εμπόδια. Στην έξωσή του συντέλεσαν και οι λάθος χειρισμοί του: πολλές ενέργειές του, ενώ αποσκοπούσαν στην καλυτέρευση της κατάστασης του έθνους, το οδήγησαν σε χειρότερη αντιμετώπιση από τις Μεγάλες Δυνάμεις, καθώς ήταν αντίθετες με τα συμφέροντά τους. Επίσης, ενώ ήταν ταγμένος με την Ελληνική «Μεγάλη ιδέα» και ενέργησε πολλές φορές υπέρ της, ο ελληνικός λαός αντί να τον αμείψει, του εναντιώθηκε αποδίδοντάς του όλα τα λάθη και τις ευθύνες -πολλές φορές αδικώντας τον.

Εργασία-Δοκίμιο με θέμα: «Τα νεανικά χρόνια του Ελευθερίου Βενιζέλου» – Συμμετοχή στον ΙΒ΄ Διαγωνισμό του Ιδρύματος «Ελ. Βενιζέλος» 2014

Γυμνάσιο Αιγινίου Πιερίας

Σχ. έτος 2013-14

Μαθήτρια Γ3: Παπάζογλου Ιφιγένεια

                     «Τα νεανικά χρόνια του Ελευθερίου Βενιζέλου»

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες πολιτικούς. Ευφυής, ρεαλιστής και οραματιστής, ευέλικτος και τολμηρός, διέθετε μια εντυπωσιακή προσωπική ακτινοβολία. Η πολυσύνθετη και αντιφατική φυσιογνωμία του ήταν δημιούργημα μιας ταραγμένης ζωής και μιας κληρονομικής ιδιοτυπίας. Από τον έμπορο πατέρα του κληρονόμησε τη λογική και την ευελιξία, αλλά και την αμετακίνητη αγάπη προς την πατρίδα και τη γνώση. Από τη μητέρα του πήρε την τόλμη και την επιμονή των μαχητών της Μαδάρας [1]. Και από τη σκληρή ζωή άντλησε την καρτερία και φορτώθηκε με την αγωνία.

Ο Ελ. Βενιζέλος γεννήθηκε στις Μουρνιές Χανίων στις 11 / 23 Αυγούστου 1864 και ήταν το πέμπτο παιδί του Κυριάκου Βενιζέλου και της Στυλιανής Πλουμιδάκη από τον Θέρισο. Στο σπίτι αυτό ο Βενιζέλος έζησε τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του.

Τη χρονιά που γεννήθηκε, η Κρήτη, υπόδουλη ακόμη από τους Οθωμανούς,  παλλόταν από τον πόθο της ένωσής της με την Ελλάδα, πόθο ολέθριο, καθώς ως τότε είχε ήδη καταστρέψει πολλά χωριά της και είχε εξοντώσει πολύ πληθυσμό της. Ο πατέρας του, Κυριάκος Βενιζέλος, ήταν υαλοπώλης στα Χανιά και γνώστης των μυστικών συναντήσεων των Κρητικών. Η γυναίκα του, Στυλιανή, είχε αποκτήσει κι άλλα αγόρια, που δεν έζησαν, γι’ αυτό όταν θα γεννούσε τον Λευτέρη, στο σπίτι των Μουρνιών όπου παραθέριζε, θα τον υπέβαλλε, «για να ζήσει», σε μια διαδικασία δεισιδαιμονίας, που αποδέχτηκε και ο εξελιγμένος Κυριάκος. «Μόλις γεννιόταν ένα παιδί, σε μια οικογένεια που πέθαιναν πολλά, συνήθως η μαμή το τύλιγε και το απέθετε στο δρόμο, έξω από το σπίτι. Τότε περνούσε από εκεί ο πατέρας του παιδιού, δήθεν τυχαία και ρωτούσε:

– Ποιανού είναι αυτό το παιδί;

– Είναι ξένο, του απαντούσε η γυναίκα που ήταν δίπλα του.

– Τι θα το κάνεις;

– Το πουλώ!

– Εγώ το αγοράζω, έλεγε ο πατέρας. Πόσο θέλεις;

– Ένα γρόσι (ή «έναν παρά»), απαντούσε η γυναίκα.

– Είναι δικό μου, έλεγε ο πατέρας και πλήρωνε. Έπειτα έπαιρνε το παιδί στα χέρια του και το έφερνε στο σπίτι ως ξένο». Με τον τρόπο αυτό, πιστεύοντας ότι επειδή παρουσίαζαν το παιδί ως ξένο στην οικογένειά του, δεν θα πάθαινε τίποτα και θα ήταν ευλογημένο, έφερε και ο Κυριάκος τον Λευτέρη στο σπίτι. (Ν. Β. Τωμαδάκης, Ο Βενιζέλος έφηβος: Γενεαλογικά – Αλληλογραφία – Κείμενα, Αθήναι 1964, 95-96.).

Επίσης γνωστή είναι η ιστορία σχετικά με τη βάπτιση του Βενιζέλου. Ο νονός του, ο ηγούμενος της Μονής του Αγίου Ελευθερίου, του έδωσε το όνομα Ελευθέριος, ελπίζοντας ότι θα είναι αυτός που θα ελευθέρωνε την Κρήτη από τους Τούρκους.

Ο Κυριάκος, γιος του πολέμαρχου Χατζή Πέτρου και απόγονος μια μεγάλης σειράς εθνικών αγωνιστών, το 1866 (όταν ο Ελευθέριος ήταν 2 ετών) ήταν 55 χρονών και είχε ήδη στο ενεργητικό του ένοπλους αγώνες με την ομάδα του καπετάν Κουμή, εξορίες και διωγμούς, παράσημα και οικονομικές καταστροφές. Ωστόσο, το νέο κίνημα το είδε με σκεπτικισμό. Θεωρούσε ότι δεν ήταν κατάλληλη η ώρα για ένωση. Όταν όμως οι επαναστάτες τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου κήρυξαν την Ένωση, ο Κυριάκος αναγκάστηκε να κλείσει το μαγαζί του, να εγκαταλείψει την περιουσία του στις φροντίδες του ελληνικού προξενείου (ήταν Έλληνας υπήκοος) και να φύγει με τη γυναίκα του και τα παιδιά του στα Κύθηρα και από κει στη Σύρο.

Η ατμόσφαιρα στο σπίτι του Κυριάκου Βενιζέλου στην Ερμούπολη δεν ήταν ευχάριστη. Εκεί έζησαν βιοτικές δυσκολίες και εκεί τους γνωστοποιήθηκαν ο θάνατος του αδελφού του Κυριάκου στη Σμύρνη και τα δυσάρεστα νέα από την Κρήτη.

Στη Σύρο υπήρχε γενικά πλούτος και ευημερία. Ο μικρός Λευτέρης παρακολουθούσε, μαζί με άλλα προσφυγόπουλα, το ρυθμό της πολιτείας. Εκεί λοιπόν σπούδασε μαζί με τα γράμματα του Δημοτικού Σχολείου τις εμπορικές συναλλαγές και την υπεροψία των Ευρωπαίων. Οι ευχάριστες στιγμές ήταν εκείνες των συναντήσεων των πατριωτών, που προσπαθούσαν να βοηθήσουν την επανάσταση στην Κρήτη.

Όταν έληξε η επανάσταση στην Κρήτη, το 1872, ο Σουλτάνος έδωσε  αμνηστία στον Κυριάκο, οπότε η οικογένεια Βενιζέλου επέστρεψε στα Χανιά και ο πατέρας του 8χρονου Ελευθέριου συνέχισε την εμπορική και κοινωνική του δραστηριότητα. Ως εξέχων πρόσωπο της κοινωνίας των Χανίων, ο Κυριάκος πρόσφερε πλέον στο γιο του μια καινούρια ζωή: από τη στέρηση και τη στενοχώρια της εξορίας τη θαλπωρή και την ευτυχία των Χανίων. Τότε ο Κυριάκος θέλοντας να ξεφύγει από τα υγρά σοκάκια της παλιάς αριστοκρατικής συνοικίας του Τοπανά, όπου βρισκόταν η μόνιμη κατοικία του, αγόρασε το κτήμα της Χαλέπας[2], όπου αργότερα θα χτιζόταν το αρχοντικό των Βενιζέλων. Παράλληλα, ο πατέρας παρακολουθούσε βήμα προς βήμα την εκπαίδευση του γιου του, τον δίδασκε και ο ίδιος και φρόντιζε να είναι σε όλα τέλειος ο γιος του. (Τα σχολεία της εποχής συντηρούνταν από συλλόγους και δεν ήταν τόσο καλά). Ο Κυριάκος διατηρούσε επαφή με τον Ελευθέριο ακόμα και όταν ταξίδευε για επαγγελματικούς λόγους στο εξωτερικό, γράφοντάς του γράμματα (συγκινητική είναι η επιστολή που έγραψε στον 9χρονο Λευτέρη από την Κωνσταντινούπολη τον Αύγουστο του 1873).

Στις Μουρνιές ο Ελευθέριος Βενιζέλος πέρασε μερικά καλοκαίρια των παιδικών του χρόνων. Χαρακτηριστικά περιστατικά έχουν καταγραφεί από αυτή την περίοδο της ζωής του, που καταδεικνύουν τα προσόντα και τις αρετές που θα ανέπτυσσε μεγαλώνοντας. Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια των θερινών του διακοπών στις Μουρνιές, παίζοντας με συνομήλικούς του τους στρατιώτες, ο ίδιος είχε το ρόλο του αρχηγού, ο οποίος τους συντόνιζε και έδινε τις εντολές. Μέσα από το παιχνίδι τους, ξεχώριζε το πείσμα και η επιμονή του, που δεν υποχωρούσε ούτε μπροστά στις υποδείξεις και τις απαγορεύσεις των μεγάλων. Επίσης με το αίσθημα της δικαιοσύνης, που τον διακατείχε από τότε, δεν ανεχόταν την αδικία, τόσο εις βάρος του, όσο και των παιδιών που αποτελούσαν την ομάδα του. Στις επόμενες διακοπές του, μεγαλύτερος πια, αφιέρωνε τον περισσότερο χρόνο του στο διάβασμα βιβλίων, κάτω από την πλούσια βλάστηση της περιοχής. Ήδη λοιπόν από τα παιδικά του χρόνια άρχισε να επιδεικνύει τόσο τις ηγετικές του ικανότητες, υποδηλώνοντας τη μελλοντική του πορεία, όσο και την αγάπη του για τη γνώση, η οποία θα τον συνόδευε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Το Σεπτέμβριο του 1877 ο 13χρονος Ελευθέριος ανέβηκε στην Αθήνα για να φοιτήσει στο Λύκειο. Ο πατέρας του, 66 ετών τότε, όπως φαίνεται από τις επιστολές που του είχε στείλει, ανησυχούσε αφενός για την υγεία του γιου του και αφετέρου για τη σωστή του προετοιμασία, ώστε να τον διαδεχτεί με επιτυχία στον εμπορικό κλάδο. Τότε ο Ελευθέριος έμαθε τη γαλλική και γερμανική γλώσσα. Είναι πάντως ευτύχημα για την Ελλάδα που ο γιος δεν ανταποκρίθηκε στην επιθυμία του πατέρα του να ακολουθήσει το επάγγελμά του και να γίνει υαλοπώλης…

Δεν είναι σίγουρο πόσο πολύ ανάγκη είχε ο έφηβος Βενιζέλος τις πατρικές συμβουλές όσον αφορά την υγεία του, αλλά πάντως ήταν ένα λεπτεπίλεπτο ξανθό παιδί με φλεβίτιδα στα πόδια, που το εμπόδιζε ακόμα και να κυκλοφορεί, και είχε ιλίγγους και πόνους στην κοιλιά. Η λυπομανία του, που θα δέσποζε αργότερα στην ψυχοσύνθεσή του, μπορεί να είχε σχέση και με τις παιδικές του ασθένειες και ίσως με την ασφυκτική στοργή του πατέρα του.

Από τη μια είναι να απορεί κανείς πώς μέσα από μια τόσο σχολαστική και αγωνιώδη στοργή αναδείχθηκε ένας ηγέτης που ενσάρκωσε τα όνειρα ολόκληρου λαού, αλλά από την άλλη, ίσως αυτή ακριβώς η αγάπη και το ενδιαφέρον των γονιών για το μονάκριβο γιο τους εξηγεί πώς οικοδομήθηκε η στιβαρή προσωπικότητα του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ο Ελευθέριος μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με ηθικές αρχές, όπου κυριαρχούσε η αγάπη για μάθηση και για ευρύτερη πνευματική συγκρότηση, ο αγώνας και η θυσία για την απελευθέρωση της πατρίδας. Όλα εκείνα τα στοιχεία του χαρακτήρα του, που έκαναν ήδη την εμφάνισή τους μέσα από διάφορα περιστατικά της παιδικής του ηλικίας, εξελίχθηκαν αργότερα σε αρετές και προσόντα που οδήγησαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο να διαγράψει μία λαμπρή πορεία στην ελληνική και διεθνή πολιτική σκηνή του 20ού αιώνα.

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι λογής εντύπωση προκάλεσε στον νεαρό Βενιζέλο η Αθήνα. Στα σύντομα γράμματά του προς την οικογένειά του στην Κρήτη αναφέρεται στη ζωή του σχολείου, στα ρούχα, αλλά και στην ξένοιαστη ζωή του στην Κρήτη, την οποία φαίνεται ότι νοσταλγούσε. Ο πατέρας του τον πληροφορούσε συχνά για τα πολιτικά πράγματα του νησιού και οι απαντήσεις του εφήβου Βενιζέλου δείχνουν συντηρητισμό και μετριοπάθεια.

Το Φεβρουάριο του 1878 οι Κρήτες αγωνιστές κήρυξαν για άλλη μια φορά την Ένωση και κατάφεραν να καταργήσουν την κυριαρχία του σουλτάνου στην Κρήτη. Αποτέλεσμα εκείνης της επανάστασης υπήρξε η «Σύμβαση της Χαλέπας» (Οκτώβριος 1878), που καθιέρωνε την αυτοδιοίκηση της Κρήτης, την ελληνική ως επίσημη γλώσσα των δικαστηρίων, την ισονομία ανάμεσα στις δύο εθνότητες και φυσικά τον κοινοβουλευτισμό. Δέκα χρόνια αργότερα ο Ελευθέριος Βενιζέλος θα γινόταν μέλος αυτής της Βουλής, που θα του άνοιγε την πόρτα της μεγάλης πολιτικής σταδιοδρομίας. Όταν πάντως ο νεαρός Βενιζέλος εισήλθε στην πολιτική ζωή της Κρήτης, αντιλήφθηκε ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν ήθελαν την Ένωση και ότι η αυτονομία ήταν ένα σκαλοπάτι απαραίτητο. Ο Βενιζέλος, ωστόσο, θα παρέσυρε τα πλήθη με το μαγικό σύνθημα: «Ένωση».

Το 1878 ήταν ορόσημο για την Κρήτη. Τις πρώτες μέρες μετά την επιβολή της «Σύμβασης της Χαλέπας» δεν τις έζησε από κοντά ο Ελευθέριος, γιατί ήταν μαθητής οικότροφος στο Λύκειο Αντωνιάδου στην Αθήνα. Τα νέα τα μάθαινε από γράμματα των αδελφών του, μία από τις οποίες μάλιστα είχε παντρευτεί έναν από τους πρωταγωνιστές του ξεσηκωμού του 1878, τον Κωστή Μητσοτάκη, κατοπινό πολιτικό καθοδηγητή του Ελευθερίου Βενιζέλου, με το κόμμα του οποίου εξελέγη το 1889 (ριζοσπαστικό κόμμα των «Ξυπόλυτων»). Στοργική αγάπη συνέδεε τον Ελευθέριο με τη μητέρα του και τις αδελφές του, κάτι που γίνεται φανερό από τα γράμματα που αντάλλασσαν όταν ήταν φοιτητής στην Αθήνα.

Το 1880 ο 17χρονος Βενιζέλος βρισκόταν στη Σύρο, από το Γυμνάσιο της οποίας πήρε και το απολυτήριό του και το φθινόπωρο του 1881 εγγράφηκε, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του και χάρις στην παρέμβαση του γενικού πρόξενου στα Χανιά, Γεωργίου Ζυγομαλά, στη Νομική Σχολή Αθηνών. Ο Κυριάκος Βενιζέλος πέθανε το 1883, οπότε ο Ελευθέριος συνέχισε τις σπουδές του, ενώ παράλληλα ασχολούνταν και με την οικογενειακή τους επιχείρηση. Το 1884 πήρε το βάπτισμα του πυρός ως επαναστάτης· κατά τη συνάθροιση των χριστιανών στα Μπουτσουνάρια [3] σύνταξε τη διακήρυξη με αίτημα την εφαρμογή των διατάξεων της Σύμβασης της Χαλέπας υπέρ των χριστιανών.

Τον Ιανουάριο του 1887 (23 ετών) πήρε το πτυχίο του με μέτριο βαθμό. Ωστόσο δεν κατέβη αμέσως στα Χανιά. Ένας τύφος τον κράτησε αρκετό καιρό ακόμη στην Αθήνα, όπου συμμετείχε και σε πολιτικές εκδηλώσεις.

Η σημαντικότερη, ίσως, είναι το διάβημά του στον Ιωσήφ Τσάμπερλαϊν[4], που όμως υπάρχει η υποψία ότι έχει υποστεί τις επιδράσεις των μυθοποιών. Οπωσδήποτε μετά τη συνέντευξη που έδωσε ο Τσάμπερλαϊν το Νοέμβριο του 1886 στην εφημερίδα «Ακρόπολη» εκφράζοντας τη γνώμη ότι οι Κρήτες αγωνίζονται να αποσπαστούν από τον τουρκικό ζυγό, αλλά δεν θέλουν την Ένωση με την Ελλάδα, ο Βενιζέλος με άλλους τέσσερις Κρητικούς πήγε και τον βρήκε στο ξενοδοχείο του και τον βεβαίωσε πως η Κρήτη θέλει μόνον Ένωση! Ο Τσάμπερλαϊν λέγεται ότι εντυπωσιάστηκε αλλά και γοητεύτηκε από τη συζήτηση (δεν ξέρουμε σε ποια γλώσσα έγινε) και είπε την επομένη στον διοικητή της Εθνικής Τραπέζης Ρενιέρη: «όταν έχετε νέους άνδρας σαν εκείνον που με επεσκέφθη χθες, δεν πρέπει να φοβήσθε ότι δεν θα απελευθερωθή η πατρίς σας από τους Τούρκους» («Νέα Εφημερίς», 5.11.1886).

Στα τέλη του 1887 εγκαταστάθηκε στα Χανιά και άρχισε να δικηγορεί με πελάτες τόσο χριστιανούς όσο και μουσουλμάνους, γεγονός ασυνήθιστο, που τον ξεχώριζε από τους υπόλοιπους δικηγόρους της Κρήτης και το 1888 ξεκίνησε την έκδοση της εφημερίδας «Λευκά Όρη» σε συνεργασία με τους Κ. Φούμη, Χ. Πωλογεωργάκη και Ζ. Μοάτσο· έτσι ηγήθηκε της ομάδας των «Λευκορειτών» μέσα στο κόμμα των «Ξυπόλυτων».

Στο μεταξύ, τον Αύγουστο του 1897, ενώ βρισκόταν στη μεγαλύτερη δραστηριότητά του, πέθανε η μητέρα του, η οποία ανέθρεφε τα δυο παιδιά του και συγκέντρωνε όλη την αγάπη του.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος  ήταν πλέον εντελώς μόνος. Κινούνταν μονάχα με λίγους φίλους, σε έναν κόσμο γεμάτο διπλωματικές τρικλοποδιές και πολιτικές συνωμοσίες. Είχε όμως γερές βάσεις! Τις είχε αποκτήσει από τους γονείς του και από τη ζωή. Και μεγαλούργησε!

[1] Μαδάρα ή Μαδάρες: άλλη ονομασία για τα Λευκά Όρη.

[2] Χαλέπα: προάστιο των Χανίων.

[3] Μπουτσουνάρια: οικισμός με πηγές και πανύψηλα πλατάνια. Ήταν έδρα των κρητικών επαναστατικών συνελεύσεων.

[4] Ιωσήφ Τσάμπερλαϊν: μετέπειτα υπουργός Αποικιών της Αγγλίας (1902), πατέρας του κατοπινού πρωθυπουργού της Αγγλίας Νέβιλ Τσάμπερλαϊν (1937-1940) .

Γενική επιμέλεια εργασίας – τελική διόρθωση κειμένου:

Μαγαλιού Λ., φιλόλογος

Εργασία τοπικής Ιστορίας

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

Σχ. έτος 2005-2006

Τμήμα Γ1

Εργασία Γ΄ τριμήνου στην Ιστορία Γ΄ Γυμνασίου

Υπεύθ. καθηγήτρια: Μαγαλιού Λ.

Θέμα: «ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ & ΔΕΥΤΕΡΟΒ. ΕΚΠ/ΣΗ ΔΗΜΟΥ Μ. ΠΑΝΑΓΙΑΣ: ΣΧΟΛΕΙΑ –

Το Δημοτικό Σχολείο της Μεγάλης Παναγίας

Το Νηπιαγωγείο της Μεγάλης Παναγίας

Το Γυμνάσιο Της Μεγάλης Παναγίας»

ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΠ. ΙΣΤΟΡΙΑΣ – Μ. ΠΑΝΑΓΙΑ

(Οι χειρόγραφες εργασίες και οι φωτογραφίες απουσιάζουν μόνο για λόγους πρακτικούς)

Σημαντικότερα γεγονότα – σημαντικότερες χρονολογίες, ημερομηνίες: από 18ο αι. έως αρχές 20ού αι. (διδ. ύλη, κεφ. 1ο έως & 7ο)

Σχ. έτος 2013-14

1ο Γυμνάσιο Κατερίνης

Τμήμα Γ4

Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία, Γ’ Γυμνασίου

Εργασία Β΄τριμήνου στο μάθημα της Ιστορίας

Υπεύθ. καθηγήτρια: Μαγαλιού Λ.

Μαθήτριες:

Σιδηροπούλου Ελένη, Ρογκότη Εύα

Ελένη & Εύα-χρονολ. Ιστ. από 18ο αι. ως περ. 1920

ΕΡΓΑΣΙΑ – ΠΡΟΒΟΛΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ (4η ενότ. Νεοελλ. Γλ. Β΄ Γ.)

1ο Γυμνάσιο Κατερίνης

Σχ. έτος 2013-14

Μαθήτρια: Δαραξή Γεωργία, Τμήμα Β1

Διδάσκουσα – υπεύθυνη καθηγήτρια: Μαγαλιού Λ.

Η εκπαίδευση στο Βυζάντιο